,,W spektaklu ,,Ja, Jagna” poszukuję nowego podejścia do tańca ludowego – takiego, które odpowiada potrzebom współczesnego, zróżnicowanego społeczeństwa. Poprzez ruch, muzykę oraz symbolikę dwóch światów – tradycyjnego i nowoczesnego – tworzę przestrzeń do refleksji i reinterpretacji dobrze znanej postaci Jagny”.
W spektaklu występują światła stroboskopowe.
Reżyseria, Choreografia i wykonanie: Julia Stalica
Muzyka: Artur Pruchniewicz Amatowsky
Reżyseria świateł i scenografii: Paweł Murlik
Wizualizacje i Plakat: Olga Wardęga
Strój sceniczny: Joanna Groele oraz Lena Głogowska
Koordynacja projektu: Justyna Kukiełka
Dokumentacja fotograficzna: Aleksandra Staszczyk oraz Mariusz Wit Tatkowski
Partnerzy projektu: Bytomski Teatr Tańca i Ruchu ROZBARK oraz Przecław 3D
𝚆𝚎 𝚠𝚜𝚙𝚘́ł𝚌𝚣𝚎𝚜𝚗𝚢𝚖 𝚍𝚢𝚜𝚔𝚞𝚛𝚜𝚒𝚎 𝚘 𝚝𝚛𝚊𝚍𝚢𝚌𝚓𝚒 𝚠𝚌𝚒𝚊̨𝚣̇ 𝚍𝚘𝚖𝚒𝚗𝚞𝚓𝚎 𝚣𝚋𝚢𝚝 𝚓𝚎𝚍𝚗𝚘𝚕𝚒𝚝𝚢, 𝚞𝚙𝚛𝚘𝚜𝚣𝚌𝚣𝚘𝚗𝚢 𝚒 𝚞𝚛𝚘𝚖𝚊𝚗𝚝𝚢𝚌𝚣𝚗𝚒𝚘𝚗𝚢 𝚘𝚋𝚛𝚊𝚣 𝚔𝚞𝚕𝚝𝚞𝚛𝚢 𝚕𝚞𝚍𝚘𝚠𝚎𝚓. 𝙿𝚘𝚕𝚜𝚔𝚒𝚎 𝚝𝚊𝚗́𝚌𝚎 𝚕𝚞𝚍𝚘𝚠𝚎 𝚙𝚛𝚎𝚣𝚎𝚗𝚝𝚘𝚠𝚊𝚗𝚎 𝚜𝚊̨ 𝚗𝚊𝚓𝚌𝚣𝚎̨𝚜́𝚌𝚒𝚎𝚓 𝚠 𝚏𝚘𝚛𝚖𝚒𝚎 𝚎𝚜𝚝𝚎𝚝𝚢𝚣𝚘𝚠𝚊𝚗𝚎𝚓 – 𝚘𝚍𝚎𝚛𝚠𝚊𝚗𝚎𝚓 𝚘𝚍 𝚙𝚛𝚊𝚠𝚍𝚣𝚒𝚠𝚢𝚌𝚑, 𝚑𝚒𝚜𝚝𝚘𝚛𝚢𝚌𝚣𝚗𝚢𝚌𝚑 𝚒 𝚎𝚖𝚘𝚌𝚓𝚘𝚗𝚊𝚕𝚗𝚢𝚌𝚑 𝚔𝚘𝚗𝚝𝚎𝚔𝚜𝚝𝚘́𝚠, 𝚌𝚘 𝚜𝚙𝚛𝚣𝚢𝚓𝚊 𝚞𝚝𝚛𝚠𝚊𝚕𝚊𝚗𝚒𝚞 𝚣𝚓𝚊𝚠𝚒𝚜𝚔𝚊 𝚌𝚑ł𝚘𝚙𝚘𝚖𝚊𝚗𝚒𝚒: 𝚒𝚍𝚎𝚊𝚕𝚒𝚣𝚘𝚠𝚊𝚗𝚒𝚊 𝚠𝚜𝚒, 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚜𝚣ł𝚘𝚜́𝚌𝚒 𝚒 𝚝𝚛𝚊𝚍𝚢𝚌𝚓𝚒 𝚠 𝚜𝚙𝚘𝚜𝚘́𝚋, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚢 𝚗𝚒𝚎 𝚘𝚍𝚍𝚊𝚓𝚎 𝚒𝚌𝚑 𝚣ł𝚘𝚣̇𝚘𝚗𝚘𝚜́𝚌𝚒 𝚊𝚗𝚒 𝚊𝚞𝚝𝚎𝚗𝚝𝚢𝚌𝚣𝚗𝚎𝚐𝚘 𝚌𝚑𝚊𝚛𝚊𝚔𝚝𝚎𝚛𝚞. 𝙺𝚘𝚗𝚜𝚎𝚔𝚠𝚎𝚗𝚌𝚓𝚊̨ 𝚓𝚎𝚜𝚝 𝚠𝚢𝚙ł𝚢𝚌𝚎𝚗𝚒𝚎 𝚣𝚗𝚊𝚌𝚣𝚎𝚗𝚒𝚊 𝚝𝚊𝚗́𝚌𝚊 𝚕𝚞𝚍𝚘𝚠𝚎𝚐𝚘, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚢 𝚠 𝚘𝚍𝚋𝚒𝚘𝚛𝚣𝚎 𝚜𝚙𝚘ł𝚎𝚌𝚣𝚗𝚢𝚖 𝚋𝚢𝚠𝚊 𝚛𝚎𝚍𝚞𝚔𝚘𝚠𝚊𝚗𝚢 𝚍𝚘 𝚋𝚊𝚛𝚠𝚗𝚎𝚐𝚘 𝚏𝚘𝚕𝚔𝚕𝚘𝚛𝚞, 𝚣𝚊𝚖𝚒𝚊𝚜𝚝 𝚏𝚞𝚗𝚔𝚌𝚓𝚘𝚗𝚘𝚠𝚊𝚌́ 𝚓𝚊𝚔𝚘 𝚙𝚎ł𝚗𝚘𝚙𝚛𝚊𝚠𝚗𝚢, 𝚠𝚒𝚎𝚕𝚘𝚠𝚢𝚖𝚒𝚊𝚛𝚘𝚠𝚢 𝚓𝚎̨𝚣𝚢𝚔 𝚔𝚞𝚕𝚝𝚞𝚛𝚢.
𝙼𝚘𝚓𝚊̨ 𝚘𝚍𝚙𝚘𝚠𝚒𝚎𝚍𝚣𝚒𝚊̨ 𝚗𝚊 𝚝𝚘 𝚣𝚓𝚊𝚠𝚒𝚜𝚔𝚘 𝚓𝚎𝚜𝚝 𝚜𝚙𝚎𝚔𝚝𝚊𝚔𝚕 „𝙹𝚊, 𝙹𝚊𝚐𝚗𝚊” – 𝚗𝚘𝚠𝚘𝚌𝚣𝚎𝚜𝚗𝚎 𝚍𝚣𝚒𝚎ł𝚘 𝚜𝚌𝚎𝚗𝚒𝚌𝚣𝚗𝚎, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚎 𝚙𝚛𝚣𝚎ł𝚊𝚖𝚞𝚓𝚎 𝚍𝚘𝚝𝚢𝚌𝚑𝚌𝚣𝚊𝚜𝚘𝚠𝚎 𝚗𝚘𝚛𝚖𝚢 𝚎𝚜𝚝𝚎𝚝𝚢𝚌𝚣𝚗𝚎 𝚒 𝚗𝚊𝚛𝚛𝚊𝚌𝚢𝚓𝚗𝚎 𝚍𝚘𝚝𝚢𝚌𝚣𝚊̨𝚌𝚎 𝚝𝚛𝚊𝚍𝚢𝚌𝚓𝚒, 𝚝𝚊𝚗́𝚌𝚊 𝚕𝚞𝚍𝚘𝚠𝚎𝚐𝚘 𝚒 𝚙𝚘𝚜𝚝𝚛𝚣𝚎𝚐𝚊𝚗𝚒𝚊 𝚔𝚞𝚕𝚝𝚞𝚛𝚢 𝚠𝚜𝚒. 𝚂𝚙𝚎𝚔𝚝𝚊𝚔𝚕 ł𝚊̨𝚌𝚣𝚢 𝚓𝚎̨𝚣𝚢𝚔 𝚝𝚊𝚗́𝚌𝚊 𝚠𝚜𝚙𝚘́ł𝚌𝚣𝚎𝚜𝚗𝚎𝚐𝚘 𝚣 𝚎𝚕𝚎𝚖𝚎𝚗𝚝𝚊𝚖𝚒 𝚝𝚊𝚗́𝚌𝚊 𝚝𝚛𝚊𝚍𝚢𝚌𝚢𝚓𝚗𝚎𝚐𝚘, 𝚋𝚞𝚍𝚞𝚓𝚊̨𝚌 𝚗𝚘𝚠𝚊̨, 𝚘𝚛𝚢𝚐𝚒𝚗𝚊𝚕𝚗𝚊̨ 𝚏𝚘𝚛𝚖𝚎̨ 𝚠𝚢𝚙𝚘𝚠𝚒𝚎𝚍𝚣𝚒 𝚌𝚑𝚘𝚛𝚎𝚘𝚐𝚛𝚊𝚏𝚒𝚌𝚣𝚗𝚎𝚓. 𝙲𝚣𝚎𝚛𝚙𝚒𝚎 𝚒𝚗𝚜𝚙𝚒𝚛𝚊𝚌𝚓𝚎 𝚣 „𝙲𝚑ł𝚘𝚙𝚘́𝚠” 𝚆ł𝚊𝚍𝚢𝚜ł𝚊𝚠𝚊 𝚁𝚎𝚢𝚖𝚘𝚗𝚝𝚊, 𝚕𝚎𝚌𝚣 𝚔𝚘𝚗𝚌𝚎𝚗𝚝𝚛𝚞𝚓𝚎 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚗𝚊 𝚠𝚊̨𝚝𝚔𝚞 𝙹𝚊𝚐𝚗𝚢 – 𝚋𝚘𝚑𝚊𝚝𝚎𝚛𝚔𝚒 𝚠𝚌𝚒𝚊̨𝚣̇ 𝚒𝚗𝚝𝚎𝚛𝚙𝚛𝚎𝚝𝚘𝚠𝚊𝚗𝚎𝚓 𝚜𝚝𝚎𝚛𝚎𝚘𝚝𝚢𝚙𝚘𝚠𝚘 𝚒 𝚞𝚙𝚛𝚣𝚎𝚍𝚖𝚒𝚘𝚝𝚘𝚠𝚒𝚘𝚗𝚎𝚓. 𝚆 𝚖𝚘𝚓𝚎𝚓 𝚒𝚗𝚝𝚎𝚛𝚙𝚛𝚎𝚝𝚊𝚌𝚓𝚒 𝙹𝚊𝚐𝚗𝚊 𝚣𝚘𝚜𝚝𝚊𝚓𝚎 𝚙𝚘𝚜𝚝𝚊𝚠𝚒𝚘𝚗𝚊 𝚠 𝚙𝚘𝚣𝚢𝚌𝚓𝚒 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚝𝚢 𝚠𝚜𝚙𝚘́ł𝚌𝚣𝚎𝚜𝚗𝚎𝚓, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚊 𝚣𝚖𝚊𝚐𝚊 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚣𝚊𝚛𝚘́𝚠𝚗𝚘 𝚣 𝚗𝚊𝚛𝚛𝚊𝚌𝚓𝚊̨ 𝚘 𝚜𝚘𝚋𝚒𝚎 𝚗𝚊𝚛𝚣𝚞𝚌𝚘𝚗𝚊̨ 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚣 𝚜𝚙𝚘ł𝚎𝚌𝚣𝚗𝚘𝚜́𝚌́ 𝙻𝚒𝚙𝚒𝚎𝚌, 𝚓𝚊𝚔 𝚒 𝚣 𝚝𝚢𝚖, 𝚓𝚊𝚔 𝚓𝚎𝚓 𝚑𝚒𝚜𝚝𝚘𝚛𝚒𝚊 𝚛𝚎𝚣𝚘𝚗𝚞𝚓𝚎 𝚍𝚣𝚒𝚜𝚒𝚊𝚓. 𝙽𝚞𝚛𝚝𝚢 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚎 𝚔𝚒𝚎𝚛𝚞𝚓𝚊̨ 𝚖𝚘𝚒𝚖 𝚙𝚛𝚘𝚌𝚎𝚜𝚎𝚖 𝚝𝚠𝚘́𝚛𝚌𝚣𝚢𝚖 𝚝𝚘 𝚖.𝚒𝚗.: 𝚛𝚎𝚍𝚎𝚏𝚒𝚗𝚒𝚌𝚓𝚊 𝚛𝚘𝚕𝚒 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚝𝚢 𝚠 𝚔𝚞𝚕𝚝𝚞𝚛𝚣𝚎 𝚕𝚞𝚍𝚘𝚠𝚎𝚓 𝚒 𝚌𝚑ł𝚘𝚙𝚜𝚔𝚒𝚎𝚓; 𝚔𝚛𝚢𝚝𝚢𝚌𝚣𝚗𝚎 𝚜𝚙𝚘𝚓𝚛𝚣𝚎𝚗𝚒𝚎 𝚗𝚊 𝚜𝚙𝚘𝚜𝚘́𝚋, 𝚠 𝚓𝚊𝚔𝚒 𝚘𝚙𝚘𝚠𝚒𝚊𝚍𝚊𝚖𝚢 𝚘 𝚝𝚛𝚊𝚍𝚢𝚌𝚓𝚒; 𝚙𝚛𝚘́𝚋𝚊 𝚘𝚍𝚣𝚢𝚜𝚔𝚊𝚗𝚒𝚊 𝚐ł𝚘𝚜𝚞 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚣 𝚙𝚘𝚜𝚝𝚊𝚌𝚒𝚎, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚎 𝚠 𝚘𝚛𝚢𝚐𝚒𝚗𝚊𝚕𝚎 𝚗𝚒𝚎 𝚖𝚒𝚊ł𝚢 𝚙𝚛𝚊𝚠𝚊 𝚍𝚘 𝚠ł𝚊𝚜𝚗𝚎𝚓 𝚗𝚊𝚛𝚛𝚊𝚌𝚓𝚒; 𝚍𝚒𝚊𝚕𝚘𝚐 𝚙𝚘𝚖𝚒𝚎̨𝚍𝚣𝚢 𝚍𝚊𝚠𝚗𝚢𝚖 𝚊 𝚠𝚜𝚙𝚘́ł𝚌𝚣𝚎𝚜𝚗𝚢𝚖.